Nieuw blog bericht 6

woensdag 10 augustus 2022 18:58

Vlaggetjes, Flessepost 3 augustus

Soms rijd ik door Nederland voor werk of weekendjes weg. Het landschap verandert dan, soms naar platteland en mooie groene weides. De lantaarns zijn (nog-wel-of-niet) versierd met vlaggen. Soms straatlang de huizen ook. Ik had eerst niet eens door, dat de vlaggen waren omgekeerd. Al rijdend ging ik intern het koningshuis af, was er iemand jarig? Had deze straat soms de postcodeloterij gewonnen? Op een gegeven moment las ik een artikel: ‘Wij draaien ook de vlag om, samen met de boeren’. Nederland even op zijn kop, hoe gek is dat?

Steeds vaker word ik getuige van parallelle samenlevingen, zelfs binnen onze eigen Bergense community bestaat dit. Ik volg regulier, maar zoals ook gezegd, volg ik ook andere manieren om antwoorden te vinden op vragen van nu. De shift is boeiend. Ik herinner mijn eigen beëdiging. Ik sprak hier toen ook al over: iets nieuws vinden tussen twee werelden.  

Wanneer niemand meer weet hoe de grondwet geïnterpreteerd moet worden, als de meningen zo divers zijn en iedereen dus ‘in het kader van de democratie’ het democratische uitzonderingsprincipe in de grondrechten voor zichzelf claimt, lijkt zelfs de legitimiteit van de grondwet uiteen te vallen.

Dat tijdnood ook maakt, dat het steeds korter en compacter moet van de rechters: ‘Kan het in een zin?’, vragen ze dan met de lotsbestemming van velen in hun handen. Het antwoord is: ja maar natuurlijk, als de wetgever stopt met oneindig wetten bijmaken en waar feiten dus niet meer onomstotelijk bewezen kunnen worden, want er zijn parallelle universums, waarin beiden dus kan, zoals Einstein al zei lange tijd geleden. Het kan simpeler, vanuit jezelf en met elkaar.

Wet en recht zijn twee andere dingen. Recht is een natuurlijke behoefte, die je op het rechte pad houdt en waar je voor opstaat. Dat leidt dus verrassend tot koeienpoep op de snelweg en vlaggen omgekeerd. De wet is iets uit het hoofd, dat wordt bedacht, door mensen die ambitieus dingen moeten bedenken voor anderen. Waarbij het draagvlak een beetje mist en dus ook haar effectiviteit in de praktische uitwerking. Mensen hebben er steeds meer behoefte aan het zelf te doen.

Recht en wet hebben nog nooit zo uit elkaar gelegen. Het wordt tijd om stil te staan bij Mens-zijn-principe. Wie men is en waarvoor men hier is en waardering te zien in universele beginselen. Hogere waarden, die meer spreken tot het hart en de mensen leren ruimer te zien of te voelen dan het ego, maar Zich Zelf niet te vergeten. Democratie wordt iets anders gaandeweg. Liever geen technocratie (wie heeft er ooit een cijfer willen zijn?), liever ook geen anarchie (poep stinkt nog steeds).

We zoeken naar antwoorden op vragen in een maatschappij die in beweging is als een voertuig dat niet stopt. Luisterend naar onszelf, en naar de ander kunnen wij pas gezamenlijk antwoorden vinden op vragen, wanneer we ook ruimte-gevend kunnen zijn naar het gevoel voor of voorbij de koeienpoep. Leefrecht bouwt mee aan deze nieuwe ruimte en zoekt naar nieuwe mogelijkheden in de grote diversiteit.